[HQ!!] INK [DAISUGA<-AKITERU]

INK
Pairing: Daichi x Suga<-Akiteru
Notes: ไปมั่วพล็อตของเค้ามาจนกลายเป็นผีไม้จิ้มฟันบ้าบอจริงๆ OOCบ้างไรบ้างช่วยทำเป็นไม่เห็นที๊ ละคือตอนแรกมันจะเป็นแค่แดรบเบิ้ลละนี่อะไร๊ ;0;

ยังขำค้างที่เข้าใจผิดเทรุชิม่าเป็นอากิเทรุอยู่เลย ขอโทษจริงๆนะคะ บางครั้งก็ไปไกลมากเลยไม่เข้าใจตัวเอง 555555555555555555555555

***

ครั้งแรกที่เขาได้ฟังคำขอจากปากของชายหนุ่มตรงหน้า อากิเทรุรู้สึกราวกับลมทั้งหมดในปอดถูกสูบออกจนยากจะหายใจ ถึงอย่างนั้นบางสิ่งในอกก็กระตุกแรงจนปวดหนึบ ดูท่าการโต้รุ่งดูซีรี่ย์เกาหลีติดกันสองคืนเริ่มส่งผลต่อสภาพร่างกายเสียแล้ว

ครั้งแรกที่ครอบครัวได้ยินว่าเขาจะเปิดร้านสักคุณแม่ยืนกรานไม่สนับสนุนอาชีพนี้เด็ดขาด กระทั่งคุณพ่อที่ไม่ค่อยติทางเดินชีวิตของเขายังออกปากเป็นห่วงกับตัวเลือกนี้ มีเพียงเคย์ที่ทำหน้ามุ่ยหลังได้ฟังและบอกว่า

‘เอาที่สบายใจเลยครับ’

ช่างเป็นประโยคที่ฟังดูแห้งแล้งเสียเหลือเกิน แต่สายตาห่วงใยอย่างไม่ปิดบังของน้องชายปากแข็งทำให้อากิเทรุได้ยินชัดเจนถึงการสนับสนุนที่อีกฝ่ายพยายามส่งผ่านภายใต้ประโยคห้วนกระด้าง น้องชายของเขาน่ารักกว่าใครจริงๆน่ะแหละ

เขาไม่ได้รักวอลเล่ย์บอลน้อยลง เพียงแค่ตอนนี้มีสิ่งที่อยากทำมากกว่าก็เท่านั้น

อากิเทรุเปิดกิจการมาได้เพียงสามปีกว่าแต่ได้รับความสนใจจากลูกค้ามากหน้าหลายตาเกินคาดทั้งที่ๆตั้งของร้านห่างไกลจากความพลุกพล่านของใจกลางตัวเมืองพอสมควร และแม้ฝีมือของเขาไม่ได้โดดเด่นน่าจับตานักแต่ด้วยนิสัยที่เข้ากับคนค่อนข้างง่ายและการทรีทลูกค้าทำให้ผู้คนที่เคยผ่านเข้ามาต่างบอกกันปากต่อปากจนทำให้ร้านเริ่มพอมีรายได้ที่มั่นคงขึ้น ถึงอย่างนั้นคุณแม่ของเขาก็ยังไม่วางใจนักและบ่นเล็กๆน้อยๆอย่างลืมตัวเมื่อมีโอกาสเสมอ

จุดแข็งในผลงานของเขาคือดีไซน์ที่เรียบง่ายและการเก็บรายละเอียดเล็กๆน้อยๆอย่างปราณีต ครั้งแรกที่รอยสักดึงดูดความสนใจของเขาอาจมาจากรุ่นพี่ชมรมวอลเล่ย์บอลในมหาวิทยาลัย สิ่งที่พาดผ่านกลางสะบักหลังทั้งสองด้านทำให้เขาอดกลั้นความสงสัยไม่ไหวจนต้องโพล่งถามออกไป คำตอบที่ได้รับนั้นเกินกว่าที่คาดไว้มากนัก ทั้งที่คิดว่ามันอาจเป็นความสนใจเพียงชั่ววูบพอรู้สึกตัวอีกทีห้องของเขาก็เต็มไปด้วยการค้นคว้าข้อมูลเกี่ยวกับการสัก พอรู้สึกตัวอีกทีเขาก็ได้รับรอยสักแรกจากอาจารย์ที่ได้มีโอกาสรู้จักและเคารพนับถือ พอรู้สึกตัวอีกทีก็มีกิจการเป็นของตัวเองเสียแล้ว

ครั้งแรกที่คุณแม่สังเกตเห็นรอยสักบนข้อเท้าด้านซ้าย เขาโดนบ่นไม่ลืมหูลืมตาหูชาไปเป็นเดือน สิ่งที่เขาขอให้อาจารย์สักให้เป็นรูปห่วงโซ่สองห่วงที่คล้องกันอยู่ด้านบนของตาตุ่ม หลังจากนั้นทุกครั้งที่มีเหตุการณ์หรือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกว่าเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญในชีวิตเขาจะเพิ่มห่วงเข้าไปทีละอันด้วยตัวเอง (รูปอีกาที่พาดผ่านต้นแขนก็เพื่อแสดงให้เห็นถึงแรงสนับสนุนที่เขามีให้เคย์ ส่วนรูปอื่นๆบนแขนและแผ่นหลังเป็นสไตล์ของช่างที่เขาชอบเป็นพิเศษจนดั้นด้นไปรับมาเพื่อเป็นแรงบันดาลใจ)

รอยสักทุกรอยคือผลงานศิลปะที่บอกเล่าเรื่องราวร้อยพัน ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างใดมีขนาดเล็กจนยากสังเกตเห็นหรือขนาดใหญ่จนปิดบังทั้งแผ่นหลัง สิ่งที่ถูกจารึกลงบนผิวหนังต่างมีความหมายหลากหลายต่อผู้เป็นเจ้าของ ทั้งอวดอ้างเล่าขาน เก็บงำบางสิ่ง หรือเป็นเครื่องพิสูจน์บางอย่าง ช่างสักอย่างเขามีหน้าที่เพียงถ่ายทอดงานศิลป์แต่ละชิ้นให้ออกมาตรงกับความต้องการนั้นๆให้มากที่สุด อากิเทรุไม่รู้ว่าควรเริ่มจากส่วนไหนหากต้องบรรยายถึงความหลงใหลที่เขามีให้กับหน้าที่นี้

แต่นี่คือครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกอยากแตะเข็มสักที่อยู่ข้างกาย ไม่อยากให้สิ่งที่คอยประคบประหงมทำงานได้ราบรื่นอย่างที่ควร

หลังจากที่เขาถามถึงส่วนของร่างกายที่อีกฝ่ายต้องการให้ลงหมึกเขาก็หยิบปากการ่างขึ้นมาเพื่อกะระยะ แต่ก่อนที่จะได้จรดปากกาลงชายหนุ่มที่ดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัดก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาและยื่นให้เขา

“ลายมือนายเป็นแบบนี้เองเหรอ?” ทว่าเมื่อเพ่งดูให้ถนัดก็พบว่าเส้นที่ตวัดอย่างเรียบร้อยนี้คุ้นตากว่าที่คิด มันคือลายมือที่อยู่บนส.ค.ส.ปีใหม่ใบหนึ่งที่เขาเก็บรักษาดีกว่าใบอื่นๆเมื่อครั้งเด็กๆในทีมคาราสึโนะเห็นพ้องว่าควรทำบางอย่างให้แตกต่างจากปีก่อนๆทั้งยังดึงพวกปีสามที่จบไปนานแล้วเข้าร่วมด้วย

“ไม่ใช่หรอกครับ ลายมือของสึกะน่ะครับ”

“จะให้ฉันลอกลายนี้ลงไปสินะ”

“ครับ”

อากิเทรุพยักหน้ารับรู้ก่อนหยิบกระดาษและปากกาขึ้นมาลองมือ ไม่วายสังเกตเห็นมือทั้งสองที่กำแน่นอยู่บนตักของอีกคน แม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นอดีตกัปตันทีมที่ผ่านการเลี้ยงดูเหล่าลูกกาที่ทำให้หัวหมุนไม่เว้นแต่ละวันและพาทีมไปยังสนามระดับประเทศมาแล้ว สิ่งที่ไดจิขอให้เขาช่วยนั้นก็ยังคงทำให้เจ้าตัวไม่สามารถคุมความตื่นเต้นกังวลเอาไว้ได้

อดีตกัปตันทีมของเคย์เมื่อสมัยไฮสคูลแทบไม่เปลี่ยนไปจากที่ตอนได้พบกันครั้งแรกแม้เวลาจะผ่านมาหลายปี ทั้งอย่างนั้นไดจิในวัยหนุ่มจัดว่าหล่อเหลาขึ้นมาก แววตาที่ดูใจดีแต่แฝงความดุดันรับกับสันกรามคม รูปร่างได้สัดส่วนอย่างคนออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอช่างแตกต่างจากเขาที่กล้ามเนื้อทั้งหมดสลายไปกับการขลุกอยู่ในร้านทั้งวันทั้งคืนเพื่อดีไซน์ลายสักใหม่ๆและติดตามชะตากรรมของอปป้าผู้ร่ำรวยแต่ดวงซวยต้องต่อสู้กับโรคร้ายรายต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ

“นายดูกลัวๆนะไดจิ” เขาอดแซวไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางของอีกคน

ไดจิผ่อนลมหายใจยาวพลางหัวเราะน้อยๆ “ถ้ากลัวผมคงไม่มาหาอากิเทรุซังให้ขายหน้าแต่แรก”

“แต่ที่ฉันเห็นมันไม่ใช่อย่างนั้นนะ” เขาเคาะปลายปากกาลงบนส่วนที่กำลังลอกลายลงไป “ไม่ต้องเกร็งขนาดนี้ก็ได้”

“ผมแค่ตื่นเต้นนิดหน่อยเองครับ” ชายหนุ่มแก้ตัว อากิเทรุตวัดปากกาอย่างระมัดระวังก่อนถามขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“แล้วเจ้าของชื่อช่วงนี้เป็นไงมั่ง?”

“หืม? โคชิเหรอครับ”

“อืม” เขาพยักหน้าก่อนให้ไดจิเช็ดความพอใจของลายที่ถูกวาดขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายแล้วหันไปเริ่มเตรียมเข็มสัก

อากิเทรุสนิทกับพวกรุ่นพี่ของเคย์ในระดับหนึ่งเพราะชอบถามข่าวคราวน้องชายโดยไม่ตั้งใจอยู่บ่อยๆซึ่งไดจิได้ตกเป็นเหยื่อรายแรก และที่พลอยติดร่างแหมาด้วยมาอีกหนึ่งคือสึกะที่คนตรงหน้าเพิ่งเปลี่ยนมาเรียกชื่อต้นเมื่อไม่กี่ปีให้หลัง สึกะคอยตอบข้อความของเขาแทนพี่หนวดที่เขากลัวหวั่นใจเกินกว่าจะกล้าขอคอนแท็กเพื่อติดต่อโดยตรง ทั้งยังช่วยแปลข้อความจากทานากะและนิชิโนยะที่รีบพิมพ์จนจับใจความไม่ได้ ช่างเป็นเด็กที่ใจดีเหลือเกิน

อากิเทรุรู้แก่ใจว่าเด็กที่ดูน่าทะนุถนอมคนนั้นห่างไกลจากคำว่าเปราะบางมากเพียงใด เขาคิดพลางแตะปลายเข็มลงบนผิวเนื้อที่ได้รับการร่างตัวอักษรสองตัวไว้อย่างบรรจง

ด้วยใบหน้าและท่าทางของสึกะที่เหมือนจะยอมตามใจคนรอบข้างโดยไม่หืออือทำให้ถูกเข้าใจผิดว่าไม่สู้คนอยู่บ่อยครั้ง แต่จากปากคำของคนในเขาเคยได้ยินเคย์เล่าถึงคนๆเดียวที่มีอำนาจมากพอที่จะดุกัปตันทีมผู้เป็นที่หวั่นเกรงของลูกทีมได้ รวมถึงเรื่องที่นานมาแล้วเมื่อครั้งโค้ชอุไคคนใหม่ยังคงลังเลกับการเลือกผู้เล่นในตำแหน่งเซตเตอร์ตัวจริงซึ่งเขาแอบชื่นชมอยู่ลึกๆตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ฟัง จะมีสักกี่คนที่กล้ายอมรับจุดอ่อนที่เหมือนเป็นการทำร้ายศักดิ์ศรีของตนเองต่อหน้าคนอื่น เขาเองหากทำได้บ้างคงไม่เกิดเรื่องผิดใจกับเคย์ดังเช่นวันนั้น

「โ」

อากิเทรุไม่ค่อยได้มีโอกาสได้พบเจอสึกะมากนัก หลังจากตัดสินใจออกจากชมรมเขาก็ทุ่มเทให้กับการฝึกฝีมือในด้านต่างๆเพื่อการเป็นช่างสักแต่ก็ไม่ได้ขาดการติดต่อกับเพื่อนรุ่นน้องคนนี้เสียทีเดียวแม้ความถี่ของการส่งข้อความจะลดลงอย่างน่าใจหาย แต่มีวันหนึ่งในฤดูหนาวที่ทั้งคู่ได้พบกันโดยบังเอิญ อีกฝ่ายทักทายเขาพร้อมปลายจมูกแดงเรื่อจากแรงลม เขาทำได้เพียงซุกมือไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทตัวหนาพลางจับจ้องไปยังผมสีอ่อนที่ยังคงดูน่าสัมผัสระหว่างที่อีกฝ่ายอธิบายว่ากำลังเดินหาของขวัญให้ใครสักคนที่วันเกิดกำลังใกล้เข้ามา

「ค」

เขาส่งเสียงในลำคอเชิงตอบรับให้ไดจิที่กำลังตอบคำถามเมื่อครู่แล้วเริ่มเล่าถึงที่ฮินาตะที่ไปก่อเรื่องในห้างสรรพสินค้าโดยไม่ตั้งใจจนสึกะต้องไปเคลียร์ให้เหมือนเมื่อครั้งไฮสคูล เขายิ้มน้อยๆทั้งที่ตายังไม่ละไปจากงานตรงหน้า เสียงทุ้มสบายหูฟังดูเป็นมิตรน่าคบหาแต่ไม่ทำให้เขาปักใจเท่าเสียงของใครอีกคน น้อยครั้งนักที่เขาจะได้คุยโทรศัพท์กับสึกะแต่ค่ำคืนหนึ่งที่แม้แต่รูปของน้องชายสุดที่รักก็ไม่สามารถดึงรอยยิ้มของเขาออกมาได้หลังจากหลุดปากเล่าเรื่องที่แม้แต่เพื่อนสนิทเองก็ไม่เคยรู้ ทั้งที่ตอนแรกประเด็นคือการปรึกษาเรื่องของเคย์แท้ๆ อากิเทรุยังจำได้ถึงเสียงในหูโทรศัพท์ที่ฟังดูแปร่งจากเวลาเจอหน้ากันเล็กน้อยกลับยังคงความละมุนอ่อนหวานที่พยายามปลอบประโลมเขาอย่างจริงใจ ช่วงเวลานั้นเขารับรู้ได้ว่ากำลังหลงเข้าไปในวังวนความรู้สึกบางอย่างที่ลึกๆแล้วตัวเองก็คงไม่ได้อยากทางออกมากนัก

「ชิ」

นอกจากรูปแบบของรอยสักแล้วส่วนของร่างกายที่จะรับรอยสักนั้นก็สามารถสื่อความหมายได้หลายอย่าง หรืออย่างน้อยนั่นก็เป็นสิ่งที่เขาคาดเดาจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ยกตัวอย่างเช่นไดจิที่มาขอให้เขาสักชื่อของคนรักลงบนข้อมือในจุดที่ใกล้กับเส้นชีพจร คำยืนกรานที่ต้องการรอยสักในลายมือของเจ้าของชื่อบ่งบอกถึงคำมั่นที่จะผูกมัดตัวเองไว้กับอีกฝ่ายเช่นเดียวความต้องการที่จะผูกมัดอีกฝ่ายไว้กับตน

ผิวส่วนที่ค่อนข้างบอบบางดังเช่นข้อมือด้านในตอนนี้มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อยและขึ้นสีแดงก่ำอย่างน่าตกใจแต่มันคือภาพชินตาสำหรับเขา สิ่งที่ถูกจารึกลงบนผิวหนังต่างมีความหมายหลากหลายต่อผู้เป็นเจ้าของและช่างสักอย่างเขามีหน้าที่เพียงถ่ายทอดความต้องการของลูกค้า แต่บางครั้งก็ไม่ใช่เท่านั้นเสียทีเดียว

เขานึกถึงเจ้าของตัวอักษรที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาคู่งามเปล่งประกายบ่งบอกถึงความสุขอย่างไม่ปิดบังเมื่อได้อยู่ใกล้ผืนพสุธาอันมั่นคง มือเรียวที่มีกำลังเกินคาดจากการฝึกตบลูกวอลเล่ย์บอลมาหลายปี เส้นผมสีอ่อนที่ปลิวไปตามแรงลมในฤดูหนาว ผิวสีน้ำนมใต้ผ้าพันคอสีเข้มที่ดูแล้วไม่น่าใช่สไตล์ของเจ้าตัว เสียงอ่อนหวานที่พร้อมปลอบโยนคนที่อายุมากกว่าแถมยังไม่ได้สนิทชิดเชื้อมากมายอย่างเขา

อากิเทรุไล่สายตาตามเส้นหมึกที่ฝังตัวลงในผิวเนื้อเมื่อหัวเข็มลากผ่าน ปล่อยให้ความต้องการที่ถูกซุกซ่อนภายในใจมาเนิ่นนานปะปนไปกับน้ำหมึกสีเข้มเงียบๆ

บนข้อเท้าของเขามีห่วงโซ่เพิ่มขึ้นอีกอันในวันรุ่งขึ้น

End

2 thoughts on “[HQ!!] INK [DAISUGA<-AKITERU]

  1. กรี๊ดดดดด ดีงามมากครับ

    ตอนแรกสงสัยมากว่าไม่ได้อ่านชื่อแพริ่งผิดไปใช่มั้ย ฮืออออ พอดีชอบม๊าสึกะกับทุกคนครับ , /// , กัดฟันกัดปากแรงมากตอนเจอฟิคของคุณกรอบ ฮอลลลล

    สรุปว่าเข้าใจผิดเรื่องชื่อพี่อากิกับเทรุใช่มั้ยครับ ฟฟฟฟ

    ในตอนแรกเปิดเรื่องมานั้นเทไปในส่วนของพี่อากิเยอะมาก เอาง่าย ๆ ว่าทั้งบทความเป็นเรื่องจากมุมมองพี่อากิ คนมีใจให้รุ่นพี่ของน้องชายเงียบ ๆ …. แง้ร ชอบแบบเน้ ก๊าวเหลือเกิน เหมือนรักที่เป็นไปไม่ได้ ได้แต่แอบรู้สึกไปคนเดียว ทรมานใจนิด ๆ

    ชอบการแอบส่งผ่านความรู้สึกของตัวพี่เองลงบนรอยสัก กล้าหาญมากครับ เหมือนกับบอกรักคนมีแฟนผ่านแฟนของเขา …

    ชอบสุด ๆ เลยฮะ !

    Like

    • โอ๊ยขอบคุณค่ะ อายยยยย ยังอายอยู่นะ55555555 ดีใจที่ชอบถึงจะเป็นคู่ผีไม้จิ้มฟันก็ตาม555555 ขอบคุณนะคะ<3

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s