[HQ!!] เรื่องกลุ้มใจของโมนิวะซัง [Kamafuta]

Title: เรื่องกลุ้มใจของโมนิวะซัง
Pairing: Kamasaki x Futakuchi แบบไกลๆ
Rating: PG-13
Author: krobfrombigforest
Notes: เป็นคนชอบตัวประกอบตัวรองเด่นแบบไกลๆค่ะ อดไม่ได้จริงๆ

 

+

 

โมนิวะลูบหน้าอย่างจนปัญญาไม่รู้จะทำอย่างไรดีเมื่อคู่กัดประจำทีมเริ่มถกเถียงเรื่องไม่เป็นเรื่องอย่างที่เด็กประถมยังอาย ไม่ว่าจะเล็กน้อยเพียงใดงี่เง่าแค่ไหนคามาซากิและฟุทาคุจิเป็นได้ต้องกระทบกระทั่งกันไม่เว้นวันโดยเฉพาะรุ่นน้องตัวแสบที่มักเป็นฝ่ายริเริ่มเสมอจนกลายเป็นว่าพูดกันได้สองคำก็กลายเป็นไม่เข้าหูไปเสียอย่างนั้นจนเขาเองยังกลัวว่าทั้งคู่จะตีกันตายขึ้นมาสักวันหากทุกคนกลับทำราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติไปแล้วแม้แต่เด็กปีหนึ่ง เขาเองก็อยากจะทำอย่างนั้นเหมือนกันถ้าหน้าที่กัปตันไม่ค้ำคออยู่ทุกวันนี่

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่การซ้อมดำเนินไปด้วยดี เด็กปีหนึ่งเริ่มปรับตัวกับตารางการซ้อมได้แล้วขณะที่พวกปีสองก็ดูจะขยันขันแข็งขึ้นมาบ้าง การบล็อคลูกของอาโอเนะวันนี้ก็ราบรื่นไร้ที่ติ เว้นเสียแต่ว่า…

“คามาซากิซัง สูงกว่าผมแค่สองเซนต์ยังทำโอ่นี่ไม่อายตัวเองเหรอครับ” ดาเตะโคเกียวตำแหน่งวิงสไปค์เกอร์เบอร์หกกอดอกเงยหน้าหรี่ตามองรุ่นพี่ให้คิ้วกระตุกเป็นรอบที่ห้าอ้าปากสวนทันควันหลังจากอีกฝ่ายยกความจริงข้อนี้ขึ้นมาเถียง โมนิวะรีบหันไปดึงแขนเสื้อยืดรุ่นน้องตัวสูงอีกคนก่อนทุกอย่างจะเลยเถิดไปมากกว่านี้

“อาโอเนะ หยุดสองคนนั้นที~” หากเขารู้จักรับมือกับปัญหาแบบนี้คงไม่ปล่อยให้มันเรื้อรังมาจนป่านนี้ ทว่าด้วยนิสัยใจดีที่ยังไงก็แก้ไม่หายแม้จะเป็นเรื่องที่ทุกคนต่างบอกว่าเป็นข้อดีของเขาหากมันกลายมาเป็นดาบสองคมทำให้เขามีภาพพจน์ที่ถึงดุไปก็ไม่มีใครเกรงกลัวสักนิดจนต้องมานั่งปวดหัวกับเรื่องเล็กน้อยได้ทุกวันโดยเฉพาะเรื่องของลูกทีมสองคนตรงหน้า

“อยู่กันมาตั้งปีทำไมถึงคุยกันดีๆไม่ได้นะพวกนายสองคน” เซ็ตเตอร์ตัวเล็กส่ายศีรษะเหนื่อยหน่าย คามาซากิหันขวับมาทางเขาก่อนตอบปฏิปุจฉาอย่างไม่จำเป็นด้วยอารมณ์คุกรุ่น

“จะให้ฉันทนฟังเจ้าเด็กปากกล้าสมองตื้นโดยไม่พูดอะไรเลยมันเป็นไปไม่ได้ โมนิวะ”

“จะให้ผมทนคนดีแต่ปากพล่ามไปฝ่ายเดียวมันเป็นไปไม่ได้หรอกครับ โมนิวะซัง”

“แกสิอย่าปากดีให้มากนักโว้ย คิดว่าพูดแบบนี้กับรุ่นพี่ได้เหรอห๊าา”

กัปตันทีมเบอร์สองได้แต่กุมขมับเรียกหารุ่นน้องพูดน้อยต่อยหนักให้ขี่ม้าขาวเข้ามาช่วยหย่าศึกอีกครา เขายังอ่อนหัดนักที่คิดว่าเริ่มต้นปีการศึกษาใหม่หลายสิ่งอาจเปลี่ยนไปจากปีที่แล้ว เห็นทีทุกอย่างคงดำเนินต่อไปดังเดิมกระทั่งเขาจบการศึกษาสินะ

“ฟุทาคุจิๆ” กัปตันกวักมือเรียกไหวๆหลังอาโอเนะไปดันทั้งคู่ออกจากกันก่อนโค้ชจะประกาศให้พักดื่มน้ำเสียที เจ้าของชื่อขานรับและเดินมาหาเขาโดยไวก่อนเขาจะแจกแจงปรึกษาแผนการบล็อคกับอีกฝ่าย

“แน่นอนครับ เรามีชื่อเรื่องการอ่านบล็อคอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกครับ”

“นั่นสินะ” โมนิวะว่า โล่งใจอย่างเห็นได้ชัดก่อนถามถึงสิ่งที่สงสัยมาช้านาน “ว่าแต่ว่าทำไมนายถึงชอบพูดอย่างนั้นกับคามาจิหือ? ทั้งที่รู้อยู่ว่าจะโดนโกรธแท้ๆ”

“คามาซากิซังต่างหากที่ชอบทำอะไรไม่เข้าท่าอยู่เรื่อย” ฟุทาคุจิไหวไหล่ทำหน้าราวกับมันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้

“คามาจิกลายเป็นคนแบบนั้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” เขาเผลอถามด้วยความไม่เข้าใจ แม้คามาจิจะเป็นคนห่ามๆใจร้อนแต่ก็เถรตรงและใจกว้างกับเพื่อนฝูง หรือฟุทาคุจิจะหมายถึงทักษะทางด้านวอลเล่ย์บอลกันหนอ? ถึงอย่างนั้นเรื่องพลังและความเร็วก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าตัวเด่นอย่างอาโอเนะหรืออีกฝ่ายเลยนี่นา

“โมนิวะซังใจดีเกินไปถึงไม่เห็นข้อเสียบานตะไทของคามาซากิซังน่ะสิครับ”

“อ้า ทำไมนิสัยนายถึงได้เป็นแบบนี้น้า” เขาควรจะยอมแพ้สินะในเมื่อสถานการณ์แบบนี้มันหมาเห่าใบตองแห้งพูดไปก็เปล่าประโยชน์ชัดๆ “ถ้านายจะโอนอ่อนผ่อนตามหน่อยคงน่ารักขึ้นอีกเป็นกองเชียว”

“เอ๋ ผมป็อปปูล่าพอแล้วครับ มากกว่านี้ไม่ไหวหรอก” โมนิวะหันไปขอบใจผู้จัดการทีมที่เดินมายื่นผ้าขนหนูให้คนทั้งคู่และยกมันขึ้นซับเหงื่อ

“เฉพาะกับคนที่ไม่รู้จักนิสัยนายและเห็นแต่ความสูงเป็นสำคัญสิไม่ว่า” เขากลอกตากับคำพูดที่ไม่น่าจะผิดไปจากความจริงนัก เท่าที่เห็นมาเด็กสาวสมัยนี้เห็นใครสูงก็เล็งไว้ก่อนทั้งนั้นไม่ใช่หรือ

“โมนิวะซังใจร้าย!”

นายสิใจร้าย ช่วงหลังมานี่ไม่ปล่อยให้ฉันได้คุมทีมสบายๆเลยให้ตายเถอะ เขาบ่นในใจแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไปด้วยเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมสำหรับกัปตันที่จะแสดงจุดอ่อนให้ลูกทีมเห็น(ไปมากกว่านี้)และโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับรุ่นน้อง

“ว่าแต่นายเนี่ยผิวบางกว่าที่คิดนะ” เขาเปลี่ยนเรื่อง ยกมือชี้ไปยังจุดปลายลำคอใกล้ไหปลาร้าของตนเป็นตัวอย่าง “รอยช้ำตั้งแต่สองอาทิตย์ก่อนตรงนี้ของนายยังอยู่เลย”

ฟุทาคุจิสะดุ้งตะปบมือปิดส่วนที่เขาพูดถึงอย่างตกใจก่อนหันไปจ้องเขม็งยังอีกฝั่งของโรงยิมโดยอัตโนมัติ ใบหน้าที่ยังคงชื้นเหงื่อของอีกฝ่ายขึ้นสีระเรื่อจนเขาคิดว่าตนต้องพูดอะไรผิดไปเป็นแน่

“อ๊ะ เอ่อ ฉันไม่ได้หมายความว่านายเหมือนผู้หญิงหรืออะไรเพราะผู้ชายผิวบางก็มีถมไป แล้วก็ฉันจะไม่เอาไปพูดกับคามาจิหรอกเพราะงั้นไม่ต้องห่วงไปนะว่าหมอนั่นจะเอามาล้อน่ะ”

“อะ คะ คือ…มันไม่…” ร่างเพรียวกลืนน้ำลาย “ครับ…”

ใบหน้าเรียววาดรอยยิ้มใจดีหวังให้รุ่นน้องวางใจ “เราไปซ้อมกันต่อเถอะ”

ทว่าการซ้อมรอบหลังนี้โค้ชได้แบ่งทีมออกเป็นสองฝ่ายและคนที่เริ่มเสิร์ฟคนแรกในรอบนี้คือฟุทาคุจิ ดังนั้นวินาทีต่อมาที่ลูกกระทบฝ่ามือมันก็ลอยละลิ่วปลิวเฉียดศีรษะของคนที่ยืนอยู่แถวหน้าไปติดตาข่ายก่อนตกกลิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี มันคงไม่มีสิ่งใดร้ายแรงและคนเสิร์ฟคงรีบตะโกนขอโทษและทุกคนคงปล่อยความผิดพลาดนี้ไปหากเจ้าของศีรษะนั้นไม่ใช่…

“ฟุทาคุจิ นี่แกจงใจใช่มั้ย!!”

คามาซากิ

โมนิวะถอนหายใจ เขาไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนที่จะยอมแพ้กับอะไรง่ายๆไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตามแต่เพื่อสุขภาพจิตที่ดีเขาคิดว่าควรปล่อยวางกับปัญหานี้ได้แล้วอย่างที่ซาซายะเคยเตือนด้วยความหวังดีเมื่อครั้งรุ่นน้องเจ้าปัญหาได้รับเลื่อนขึ้นมาเป็นผู้เล่นตัวจริง

‘คิดมากไปก็เท่านั้น เดี๋ยวผมร่วงจนหัวล้านแล้วจะหาว่าฉันไม่เตือน’

โมนิวะขยี้ผมตนอย่างนึกกลัวขึ้นมานิดๆ เรียกสมาธิให้กลับมาอยู่กับการซ้อมอีกครั้งหลังสองคนนั้นโดนโค้ชตะโกนดุจนต้องยอมสงบปากสงบคำโดยปริยาย

อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด แต่ถึงจะแก้ไม่ได้เขาก็ได้เพียงหวังว่าตนจะหาวิธีให้ทั้งคู่เพลาลงหน่อยได้แม้สักนิดก็ยังดีล่ะนะ

 

+

Bonus

+

 

“คามาซากิซัง ทั้งที่ผมบอกแล้วว่าตรงนั้นมันออฟลิมิตทำไมถึงไม่ฟังกันบ้าง?”

“อะไร ครั้งก่อนยังบอกว่าได้อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”

“แต่โมนิวะซังเห็นตั้งหลายรอบแล้ว ไม่ว่าจะใสซื่อแค่ไหนสักวันจะต้องเข้าใจขึ้นมาแน่ๆ แล้วถ้าโมนิวะซังเห็นคิดว่าคนอื่นจะไม่เห็นเหรอ?”

“ฟุทาคุจิ คำก็โมนิวะสองคำก็โมนิวะ พูดชื่อคนอื่นซ้ำๆในเวลาแบบนี้คิดว่าฉันจะยอมให้งั้นเหรอ”

“อ๊ะ อย่าเพิ่ง ผมยังพูดไม่จบเลย… อึก คามา…ซากิซัง…!”

“จำได้หรือยังว่าควรเรียกชื่อใคร?”

“…อะ หะ…อึก…”

“หืม ฟุทาคุจิ?”

“…ยะ… ยา… ยาสุ… ชิ… ซัง…”

 

 

 

End

2 thoughts on “[HQ!!] เรื่องกลุ้มใจของโมนิวะซัง [Kamafuta]

  1. เขินนนนนนนน
    ยอมรับว่าเข้ามาอ่านเพราะว่าไม่มีคนเขียนคู่นี้เท่าไหร่ แต่ชอบเวลาเห็นฟุคาคุจิกวนประสาทรุ่นพี่ค่ะ แอ๊

    สนุกมากค่ะ สงสารโมนิวะซัง เหนื่อยแย่เลย นี่กลัวรู้ความจริงแล้วจะช็อคนะคะนะ 5555

    Like

  2. อยากอ่านอาโอเนะกับโมนิวะซังอ่ะ

    กัปตันทีมนี้น่ารักมากกกกกก แบบว่าทุกคนอารมณ์ประมาณยกไว้ในฐานะพิเศษ(เพราะพี่แกนิ่งและดีที่สุดแล้วมั้ง…บทคนอื่นไม่ค่อยได้เห็น). โมนิวะซังก็ปล่อยๆไปเถอะค่ะ ยิ่งทะเลาะกันยิ่งรักกันนะคะ อิอิ

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s