[HQ!!] GO FOR IT!! [Bokuaka]

Title: GO FOR IT!!
Pairing: Bokuto x Akaashi
Rating: PG
Author: krobfrombigforest

Notes: ส่ง @HQ_Weekly หัวข้อ “เขิน” ค่ะ // ชื่อเรื่องนี่คือไม่พยายามเลยฮรืว // นี่คือประสาทมากค่ะ ทำไปก็คิดไปว่าทำไมมันไม่จบซะที 55 คือมันยาวเพราะเราก๊อปอะไรไม่รู้มาแปะเต็มไปหมด อื่อ… // เข็นเรื่องนี้ออกมาด้วยความรักที่มีต่อเคย์จิคุงล้วนๆเลย // วิ่งไปปั่นตอนพิเศษของการิการิคุงให้ย้วยซังต่อ

เพลงในเรื่องมาจากเพลงของคานะ นิชิโนะซังค่ะ GO FOR IT!! กรอบแอบเป็นแฟนคลับอยู่นานแล้ว แฮะๆ เนื้อหาไม่ได้เกี่ยวกับเนื้อเท่าไหร่มองข้ามๆไปนะคะ 55 /เหงื่อตก/ ความจริงเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมากรูปมาโกะฮารุ(ถ้าจำไม่ผิด)ในพิกซีฟที่ฮา รุเดินมาถามว่ามาโกะฟังอะไรอยู่ พอยัดหูฟังเข้าไปแล้วค้างเพราะเป็นเพลงของคานะจังซัง ไม่รู้ทำไมเราขำมากเลยแต่เอาเถิด

โอยพล่ามเยอะมากบ้าไปแล้ว ขอโทษค่ะ ;{};

+

อาคาอาชิเหลือบตามองคนที่คอยดึงดันให้เขาเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมส่วนใหญ่ของอีกฝ่ายอย่างเซ็งชีวิต ตั้งแต่ขึ้นปีสองมานอกจากเขาจะใช้เวลากับสมาชิกชมรมวอลเล่ย์บอลมากขึ้นเรื่อยๆแล้วหมู่นี้เขาเริ่มไม่มั่นใจกับวันที่ไม่มีซ้อมหลังเลิกเรียนเพราะมันจะเป็นวันที่โบคุโตะคอยคิดอะไรแปลกๆขึ้นมาได้อยู่เรื่อยโดยที่เขาต้องพลอยติดร่างแหไปด้วยประจำ

โดยปกติแล้วชมรมวอลเล่ย์บอลจะไม่มีซ้อมวันจันทร์หากวันนี้โค้ชกลับมีธุระด่วนและยกเลิกการซ้อมกะทันหันในวันศุกร์แทน เขากำลังนึกโล่งใจว่าจะได้กลับบ้านเร็วกว่าทุกวันแต่มีหรือหัวหน้าทีมผู้เปี่ยมไปด้วยพลังงานล้นเหลือจะยอมให้ใครทำอย่างนั้น ผลก็คือเขาต้องมานั่งอัดอยู่ในห้องคาราโอเกะแห่งหนึ่งไม่ไกลจากสถานีรถไฟที่เล็กลงไปถนัดตาเมื่อมีเด็กผู้ชายอีกสิบกว่าชีวิตมารวมกันอยู่ในที่เดียว

เขาได้ยินมาจากโคโนฮะว่าหลังจากที่ผู้จัดการทีมเดินมาแจ้งข่าว สิ่งแรกที่โบคุโตะทำคือวิ่งมาหาตนที่อยู่ถัดไปอีกสองห้อง มือหนึ่งก็ยกโทรศัพท์มือถือแนบหู ปากก็โหวกเหวกชวนให้ไปคาราโอเกะด้วยกัน ร่างสูงได้ยินอีกฝ่ายคุยกับกัปตันทีมเนโกะมะแต่ไม่ทันจับความอย่างอื่นได้อีกเพราะเมื่อตอบตกลงเจ้าของความคิดก็ฝากเขาชวนคนอื่นก่อนวิ่งฉิวออกไป เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นอาคาอาชิสามารถต่อได้เองเพราะคนที่โบคุโตะวิ่งมาหาคงเป็นเขาเองนี่แหละ หากอีกฝ่ายช้าไปเพียงก้าวเดียวเขาคงกลับบ้านไปแล้ว …นึกดูอีกทีอีกฝ่ายอาจจะเมล์ถล่มเขาหรือวิ่งตามออกมาก็ใครจะรู้

อาคาอาชิไม่นึกอยากตามมาด้วยเท่าไหร่นักเพราะเห็นว่าแค่คนอื่นในทีมไปก็พอแล้วแต่อีกฝ่ายกลับขอร้องให้เขามาด้วยกันโดยให้เหตุผลว่าบอกคุโรโอะไปแล้วว่าเขาจะไป พอเขาถามว่าทำไมตัดสินใจแทนเขาอีกฝ่ายเริ่มพล่ามยาวถึงคุโรโอะที่อยาก(ลาก)พาเค็นมะมาเปิดหูเปิดตาบ้างเป็นครั้งคราวแทนการตรงดิ่งกลับบ้านไปเล่นเกมส์(เนโกะมะไม่มีซ้อมวันศุกร์)และหากไม่มีอาคาอาชิเค็นมะก็คงไม่มาและสารพัดเหตุผลอีกร้อยแปดจนเขาต้องเป็นฝ่ายตัดบทและยอมตกลงอย่างเสียไม่ได้

เขารู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกของทั้งสองทีมนั้นอยู่ในเกณฑ์ดีแต่ด้วยเหตุผลกลใดสุดแล้วแต่จะเดา การยกกันมาเที่ยวทั้งทีมทั้งที่ไม่ใช่โอกาสพิเศษอะไรนี่มันปกติหรือ? แล้วยังไม่ใช่ทีมเดียวแต่เป็นสองทีมมารวมกันนี่ที่ไหนเขาทำกันหรือ?

“ฉันได้ยินมาว่านายซ้อมแข่งกับโรงเรียนคู่ปรับเก่าเมื่อไม่นานมานี้เหรอ?” อาคาอาชิถามขึ้นพลางจิ้มไก่คาราอาเกะบนจานตรงหน้าเข้าปาก เขาและเค็นมะนั่งติดกันในมุมที่ไกลที่สุดจากจอโทรทัศน์และเป็นสองคนสุดท้ายที่ยังไม่ได้จับไมค์แม้จะนั่งกันมาเกือบครบชั่วโมงแล้วก็ตาม

“อืม คาราสุโนะ” เค็นมะเอ่ยก่อนตักพุดดิ้งรสชาเขียวเข้าปาก ร่างเพรียวต้องเอนตัวเข้าไปฟังเพราะเสียงอีกฝ่ายถูกกลบไปเกือบหมดแม้จะนั่งอยู่ติดกันก็ตาม เขานึกอยากกระทุ้งเด็กปีหนึ่งตัวสูงที่เหมือนลูกหมาตัวเบิ้มของเนโกะมะที่นั่งตบแทมบูรีนให้จังหวะเชียร์ทาเคโทระที่กำลังโหยหวนใส่ไมค์ห่างไปไม่ไกลด้วยความรำคาญแรงๆซักที

“แล้วเป็นไงบ้าง?”

“อืม ไม่มีอะไรมาก ก็เหมือนเดิม”

“โบคุโตะซังบอกว่านายเจอคนน่าสนใจเข้า”

“หื่ม ใครบอก ฉันไม่เคยพูด” คนในคำถามทำปากยื่นพูดมุบมิบ อาคาอาชิยิ้มอย่างเอ็นดู

“เห็นว่าคุโรโอะซังของนายบอกมาว่าคืนก่อนแข่งนายพูดว่าตั้งตารอการแข่งกับทีมนั้นด้วยนี่”

“คุโระปากมากชะมัด”

“คนอื่นในทีมคงตกใจใหญ่ที่ได้ยินนายพูดอย่างนั้น”

“ไม่ใช่ของฉัน” อาคาอาชิเลิกคิ้ว

“อะไรไม่…”

“อาคาอาชี้~~~~~~~~~~~” ดวงตาเรียวกลอกด้วยความชินก่อนหันไปขานรับอีกฝ่ายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของห้อง นึกบ่นโบคุโตะเมื่อแอบเห็นเค็นมะกระตุกกับเสียงโทรโข่งนั้นโดยไม่ตั้งใจ

“ครับ”

“นายยังไม่ได้ร้องซักเพลงเลย เค็นมะด้วย มาเลือกเพลงเร็วววววว”

“ไม่เป็นไรครับ ร้องกันไปก่อนเถอะ”

“แต่นี่มันจะครบชั่วโมงแล้วนะะ”

“ถ้าจะต่ออีกชั่วโมงนึงค่อยว่ากันแล้วกันครับ”

“เอ๋~~~ แล้วถ้าไม่ได้ต่อฉันก็ไม่ได้ฟังอาคาอาชิร้องเพลงน่ะซี่”

“ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันแล้วกันครับ” เด็กหนุ่มเอ่ยย้ำก่อนหยิบน้ำหวานขึ้นมาจิบอย่างไม่สนใจเสียงโวยวายหาว่าเขาขี้งกขี้เหนียว ตั้งใจจะเมินเสียแต่ก็เผลอเงี่ยหูฟังบทสนทนาต่อจากนั้น

“ถ้างั้นคุโรโอ่ว my man มาเป็นกองกำลังเสริมให้ฉันซิ”

“หา เจ้าบ้า นายต่างหากที่ต้องมาเป็นตัวประกอบให้ฉันไอ้นกฮูก” ถึงจะเถียงกลับหากเด็กหนุ่มผมดำขลับก็ลุกไปหาอีกคนที่ยืนจังก้ากำรีโมทโดยไม่จำเป็นอยู่หน้าจอโทรทัศน์อย่างไม่ลังเลและกลายเป็นยืนบังหน้าจอกันจนมิด เขาเบนความสนใจกลับมายังเพื่อนข้างกายเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะตะโกนเรียกอีก

“ตกลงว่าเมื่อกี้พูดถึงอะไรนะ?”

“เปล่านี่”

“อะไรไม่ใช่ของนาย?” เค็นมะถอนหายใจ เอื้อมไปวางถ้วยเปล่าลงบนโต๊ะตัวเตี้ยด้านหน้าก่อนกลับมาเอนตัวพิงเบาะหนานุ่มด้านหลัง ดวงตาคมเสมองเพดานพื้นห้องไปเรื่อยเปื่อยขณะที่โคมะกำลังโวยวายให้กัปตันทั้งสองตัดสินใจเลือกเพลงเสียทีเป็นแบ็คกราวน์

“คุโระ ทำไมทุกคนชอบคิดว่าเราคบกันหรืออะไรเทือกนั้นฉันไม่เข้าใจ”

“นายไม่เข้าใจหรือไม่อยากเข้าใจกันแน่” อาคาอาชิพูดยิ้มๆทีเล่นทีจริง เขาไม่ได้อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวหากเพียงคิดว่าการแซวอีกฝ่ายเล่นบางครั้งก็สนุกดี ในฐานะที่สนิทกันคงไม่มีใครถือสาด้วยล่ะนะ เด็กหนุ่มผมสีพุดดิ้งเหล่มองเขาก่อนเอ่ย

” ทีฉันยังไม่พูดเรื่องนายกับโบคุโตะซังเลยนะ”

อาคาอาชิหัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อประโยคนั้นหลุดจากริมฝีปากบาง เขาไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆหัวใจที่เต้นเป็นปกติก็เหมือนจะช้าลงและเร็วขึ้น… เร็วขึ้นเรื่อยๆ และก่อนที่เขาจะได้พูดตอบอะไรกลับไปเสียงเพลงที่ถูกกดขึ้นมาก็ดังขึ้นและดึงความสนใจของทุกคนในห้องในชั่ววินาทีเดียว

“โอ่วโว้วเย้~~ เย้เยยยย เย้เยยยย” โบคุโตะแหกปากใส่ไมค์นำในขณะที่คุโรโอะกำลังยกไมค์ขึ้นจ่อปากบ้าง ทาเคโทระเบิดหัวเราะลั่นและตบแทมบูรีนที่เพิ่งถูกเปลี่ยนมือมาอย่างบ้าคลั่งราวกับพนักงานบริษัทขี้เมาในขณะที่คนอื่นส่งเสียงเชียร์ลั่นยกใหญ่ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำอย่างยิ่งเพราะมันเป็นการเพิ่มระดับความเพี้ยนของผู้ครองไมค์ทั้งสองนั้นทะลุเกินขีดสุด

‘ohayou’ no hitokoto de kinchou shichatteru

คำว่า “อรุณสวัสดิ์” ทำให้ฉันรู้สึกกังวล

โบคุโตะเหลือบตาขึ้นฟ้าเอามือทาบอก

yatto kocchi muite waratte kureta noni

ทั้งที่เธอส่งรอยยิ้มมาให้ฉันแท้ๆ

hoka no ko to moriagatteru kimi ni yakimochi yaite

การได้เห็นเธอสนุกกับคนอื่นมันทำให้ฉันรู้สึกอิจฉา

คราวนี้เป็นคุโรโอะที่ชี้นิ้วกราดไปทั่วก่อนกอดอกบู้ปากเป็นเชิงล้อเลียน
mata hitori de katte ni hekonderu dake

มันทำให้ฉันมานั่งงอนอยู่คนเดียวอีกแล้ว

ทั้งคู่หันหน้าเข้าหากับราวกับวงดูโอนักร้องไอดอลสาวก่อนจะสลับกันร้องคนละท่อน

koi ga kanau uwasa no machi uke mo

ทั้งรอคอยข่าวลือว่าความรักจะสมหวัง
kimi ni homerareta kamigata mo
ทั้งทรงผมของฉันที่ถูกเธอชม

zutto tsuzuketeru kedo

แม้จะเป็นแบบนี้มาโดยตลอด

imaichi kouka wa mienakute

แต่ก็ยังไม่เห็นผลที่น่าพอใจแต่น้อย

อาคาอาชิเบือนหน้าหนีเมื่อทั้งคู่แผดเสียงคำว่า “เยยยยยยย้” ใส่ไมค์ขณะที่ทาเคโทระกับโคมิเริ่มส่งเสียง “โฮ่ย โฮ่ย” เป็นจังหวะตาม เขาแทบอยากจะค้นสมุดเพื่อฉีกกระดาษยื่นให้ทั้งคู่พับทำพัดเสียเหลือเกิน

“นี่เรายังเหลือเวลาอีกเท่าไหร่?”

“ไม่รู้สิ” เค็นมะว่า “แต่ฉันอยากกลับแล้วเหมือนกัน คราวหน้าถ้าชวนมาแบบนี้อีกถึงนายจะมาฉันก็จะปฏิเสธแล้ว คุโระหนวกหูชะมัด”

“เอาพุดดิ้งอีกไหม? พวกกัปตันบ้าจะเลี้ยงทั้งที”

“ฮืม ถ้ารอนานไม่เอา”

“…รสอะไรดี?”

“มะม่วง” อาคาอาชิเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ก่อนสั่งพุดดิ้งมะม่วงมาสองที่ เขากลับมานั่งอย่างเดิมก่อนจะรู้สึกว่ากำลังถูกจ้องด้วยดวงตาสีอำพันอยู่

“มีอะไรเหรอ?”

“กำลัง… คิดอยู่ว่า อืม นายไม่ยักปฏิเสธ”

“ปฏิเสธเรื่องอะไร?”

“ก็เรื่อง…” เค็นมะเอียงคอ “ที่คุยกันก่อนหน้า”

“เอ่อ ฉันขอปฎิเสธเรื่องที่ไม่มีมูลความจริง …นี่คือนายคิดอะไรอยู่กันน่ะ”

“เปล่าคิด” อาคาอาชิรู้สึกได้ว่าฟันเฟืองในหัวกำลังหมุนด้วยความเร็วสูงสุด เด็กช่างสังเกตอย่างเค็นมะกำลังพยายามจะบอกอะไรกับเขากันแน่นะ?

ไม่นานนักเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนพนักงานเสิร์ฟจะเปิดประตูถือถาดเข้ามา ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังดีดดิ้นกันอย่างเมามันอยู่อีกฝั่งของห้อง อาคาอาชินึกสงสารผู้มาใหม่ที่รีบวางถาดลงบนโต๊ะแล้วแทบจะพุ่งตัวกลับออกไปอย่างเร็วที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ในเย็นวันศุกร์ เขาส่งพุดดิ้งถ้วยหนึ่งให้เพื่อนก่อนจะหยิบมาถือไว้และตักใส่ปากบ้าง รสชาติหวานละมุนหอมกลิ่นผลไม้สดช่วยทำให้ใจเขาสงบลงเล็กน้อย

“เรารู้จักกันไม่นานแต่ฉันก็ไม่ได้ซื่อเสียจนเชื่อทุกอย่างที่นายบอกหรอกนะ” เขาตาไวแอบเห็นรอยยิ้มจางบนใบหน้าของอีกฝ่ายก็เริ่มสงสัยว่าสัญชาตญาณของตนดูท่าจะถูกเสียแล้ว

น้ำเสียงเสียดแทงโสตประสาทยังคงโหยหวนอย่างต่อเนื่องขณะที่ทั้งสองนั่งตักของหวานเข้าปากกันเงียบๆ เขานึกโล่งใจที่จำได้ว่าอีกไม่กี่ท่อนเพลงก็จบลงแล้วเมื่อได้ยินคนอื่นเริ่มตะโกนสะกด L.O.V.E Y.O.U!! ทีละตัวอักษร เขาเหลือบมองกัปตันทั้งสองอีกรอบที่กำลังเอื้อนตามจังหวะดนตรีที่ช้าลง

zutto mae kara kimi ga suki de shita

ฉันชอบเธอมานานตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว
Oh seiippai no omoi wo zenbu ima sugu tsutaetai noni
โอ้ ฉันอยากบอกความรู้สึกทั้งหมดกับเธอเดี๋ยวนี้

อาคาอาชิเผลอมองไปที่ใบหน้ากัปตันทีมฟุคุโระดานิอย่างไม่ตั้งใจขณะที่ทุกคนยกเว้นเค็นมะแผดเสียงกันอย่างพร้อมเพรียง
GO! GO! GO FOR IT!!

ดวงตาสีอำพันกระจ่างเลื่อนมาสบกับดวงตาของเขาราวกับจงใจก่อนเสียงที่ถูกเปล่งใส่ไมค์นั้นจะฟังดูจริงจังอย่างประหลาด

zutto mae kara kimi ga suki de shita

ฉันชอบเธอมานานตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว

Oh seiippai no omoi wo zenbu ima sugu tsutaetai no

โอ้ ฉันอยากบอกความรู้สึกทั้งหมดกับเธอเดี๋ยวนี้

ช้อนสีเงินหล่นกระทบถ้วยแก้วดังเคล้งหากคงไม่มีใครได้ยินด้วยโดนเสียงโหวกเหวกกลบเสียสิ้น เขารู้สึกเหมือนข้างในอกมันเริ่มแน่นไปหมดจนหายใจลำบาก

Oh hayaku ikanakya chanto iwanakucha

โอ้ ฉันต้องรีบแล้ว ต้องพูดออกไปให้ชัดเจน
dareka ni ubawarechau mae ni

ก่อนที่เธอจะโดนใครแย่งไป

ร่างเพรียวค่อยๆขยับวางถ้วยพุดดิ้งที่พร่องไปไม่ถึงครึ่งลงบนโต๊ะตัวเล็กก่อนพึมพำขอตัวไปเข้าห้องน้ำโดยไม่สนใจว่าใครจะได้ยินหรือสนใจหรือไม่ อาคาอาชิกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามทางเดิน เมื่อถึงที่หมายก็ตรงเข้าไปยังอ่างล้างมือทันที เขารองน้ำเย็นก่อนวักลูบหน้าหวังจะให้ใบหน้าที่กำลังร้อนผ่าวจนแทบไหม้นี้ดีขึ้นบ้างและหันไปดึงกระดาษมาซับละอองน้ำที่กำลังจะหยดเปียกคอเสื้อ

ทำยังไงดี มันไม่ดีขึ้นเลย

เขาโยนก้อนกระดาษในมือทิ้งก่อนมองไปยังเงาของตัวเองที่สะท้อนบนกระจก นิ้วเรียกยกขึ้นแตะใบหู

หู… ยังแดงอยู่เลย

เขารู้สึกถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่คลายจังหวะลงเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่กลับมาเป็นปกติเสียที ด้วยความที่ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อดีจึงได้แต่ยืนลูบใบหูจ้องหน้าตัวเองในกระจกอยู่อย่างนั้น กระทั่งใครบางคนเปิดประตูผลัวะเข้ามาทำเอาเขาสะดุ้งไม่ทันตั้งตัว

พอเห็นว่าเป็นใครเขาก็แทบอยากมุดเข้าห้องน้ำด้านหลังแล้วปิดประตูใส่ไม่ให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ได้อีกสักระยะ

“อาคาอาชิ!!”

“ครับโบคุโตะซัง” เจ้าของชื่อแอบตีตัวเองในใจเมื่อเผลอขานรับตามความเคยชิน เขาค่อยๆหันไปมองเด็กหนุ่มผู้แทบพังประตูที่ไม่ได้ล็อคเข้ามาอย่างลังเลพลางตีสีหน้าเรียบเฉยใส่

ใครเห็นคงจะเชื่อหรอก เคย์จิ

“เป็นอะไรหรือเปล่า? เห็นเค็นมะบอกว่าอยู่ๆนายก็รีบลุกออกมา” เซ็ตเตอร์แห่งฟุคุโระดานิคาดโทษคนที่ถูกเอ่ยถึงในใจ อย่าให้ถึงทีเขาบ้างนะเจ้าแมวตัวยุ่ง เห็นเงียบๆไม่สนใจโลกแต่แมวก็ยังเป็นแมวอยู่วันยังค่ำสินะ

“ไม่เป็นไรครับ ผมกำลังจะกลับไปพอดี” เขาพูดเร็วๆและพยายามเดินหลบโบคุโตะเพื่อออกประตูไปทว่ากลับโดนคว้าต้นแขนเอาไว้เสียก่อน ใบหน้าเรียวหันมองอีกฝ่ายโดยไม่ตั้งใจ

“อาคาอาชิ นายเข้าใจใช่ไหม” เขาเผลอสบดวงตากระจ่างนั่นเข้าอีกแล้ว บ้าจริง

“…อะไรครับ?”

“ฉันชอบนาย!! คบกันฉันเถอะนะ!!”

ดวงตาเรียวเบิกกว้างอย่างไม่คาดฝัน หัวใจที่เหมือนจะเต้นเป็นจังหวะปกติแล้วกลับเต้นระรัวอีกครั้ง ทุกจังหวะนั้นหนักหน่วงเสียจนเขากลัวว่าอีกฝ่ายจะหูไวได้ยินเข้า

“พูดอะไรน่ะครับ โบคุโตะซัง?”

“นะ อาคาอาชิ!!”

“…”

“อาาคาาาอาาาชี้~~” ร่างเพรียวสูดหายใจลึก

“โบคุโตะซังครับ”

“หือออออ”

“คนปกติเขาไม่คุยเรื่องแบบนี้กันในห้องน้ำหรอกนะครับ”

“อ๊ะ!!!!!” ดวงตาโตเหลือกกว้างและปากที่อ้าค้างเสียกว้างทำเขาเกือบหัวเราะหากอาคาอาชิยอมให้ตนแสดงความรู้สึกออกมาเพียงรอยยิ้มมุมปากเท่านั้น

“ถอยหน่อยครับ ถ้าหมดเวลาแล้วผมจะได้กลับไปเอากระเป๋า” เขาพยายามดึงแขนออกจากการเกาะกุมหากมือนั้นไม่มีทีท่าจะผ่อนแรงลงแต่น้อย

“แต่… แต่… นายยังไม่ได้ให้คำตอบฉันเลยนะ!”

“…”

“อาคาอาชี้~~~~~”

“แล้วผมจะลองคิดดูครับ” ใบหน้าเรียวเบนหลบสายตากระตือรือร้นนั้นอย่างจงใจด้วยเกินจะรับไหว เท่านี้เขาก็รู้สึกเข่าอ่อนแทบยืนไม่อยู่แล้ว

เปล่าเลย เขาไม่ได้รู้สึกเขิน เพียงแค่ก่อนหน้านั่งกินขนมกับเค็นมะมากไป วันนี้ร่างกายเขารับน้ำตาลมากไปเท่านั้นเอง

“คิดเร็วๆนะอาคาอาชิ! ฉันรอไม่ไหวแล้ว!!” โบคุโตะปล่อยมือเพื่อชูแขนขึ้นฟ้าเขาจึงสบโอกาสผลักประตูห้องน้ำเปิดและได้เดินออกมาเสียที

“ครับๆ”

“ฉันรู้อาคาอาชิเป็นคนฉลาดเพราะงั้นคงไม่นานหรอกเนอะ!” คงมีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้ยินและเข้าใจดีว่าประโยคนั้นเข้าใกล้ความจริงมากเสียจนน่ากลัวเพียงใด

“ครับ คงงั้น”

คงอีกไม่นานที่ผมจะยอมใจอ่อนให้คำตอบกับคุณ

 

 

 

End

เครดิตเนื้อเพลง:

http://makikawaii-jklyrics.blogspot.com/2012/08/kana-nishino-go-for-it-lyrics.html

http://j-lyric.net/artist/a04d733/l0297ad.html

คือมันเพี้ยนเกินไปเคย์จิคุงจะเขินก็ทำได้ไม่สุด ขอโทษนะคะ แงงง

2 thoughts on “[HQ!!] GO FOR IT!! [Bokuaka]

  1. ฮึก น่ารัก น่ารักมาก ๆ O /// O

    แอบมีคุโระเคนเบา ๆ ด้วยง่าาาา ชอบทั้งสองคู่เลย ฮืออออ คุณโบคุโตะบอกรักผ่านเนื้อเพลงได้แนบเนียนมาก ฮอลลลล เขินตามอาคาอาชิ . /// .

    บอกเลยว่าความฮาของคุโระกับโบคุโตะทำให้ผมหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง 5555555555 ขำสองคนนั้นมาก นึกภาพตามผู้ชายบ้า ๆ สองคน ผลัดกันร้องเพลงเสียงเพิ้ยน ๆ แถมโอเวอร์แอคติ้งอีก 55555555 หลายความรู้สึกใน One Shot เลยนะเนี่ย

    อยากรู้จริง ๆ ว่าเซตเตอร์จะตอบกัปตันไปว่ายังไง …

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s